Антипов ҡарағайлығы
Антипов ҡарағайлығы — төбәк әһәмиәтендәге комплекслы тәбиғәт ҡомартҡыһы.Ростов өлкәһенең Шолоховский районы биләмәһендә урынлашҡан. Айырыуса һаҡланыусы тәбиғи биләмә булараҡ статусы Ростов өлкәһенең 2006 йылдың 19 октябренән ҡабул ителгән № 418 номерлы ҡарары менән раҫлап ҡуйылған.
Антипов ҡарағайлығының хәүефһеҙлеге өсөн Ростов өлкәһенең тәбиғи ресурстар һәм экология Министерлығы яуаплы булып тора.[1].
Тарихы
Антипов ҡарағайлығы йәше йөҙҙөн ашҡан ҡарағай (Сосна обыкновенная) ағастары менән данлыҡлы.
Был далалы ерҙә урман ултыртыу эштәре 1905 йылда башлана.[1] Башлап нигеҙ һалыусы — хутор уҡытыусыларының береһе Степан Андреевич Кондрашов. Башлап ағас үҫентелерен ул алып ҡайта.
Башлап нигеҙ һалынған урыны — күп төрлө үләнле бүтәгә- ҡылған далаһы. Хәҙерге көндә, үҫентеләр башлап ултыртылған ике яҡлап ылыҫ урманы терәлеп тора. Көнсығыштан урынға К месту, где были высажены эти саженцы, сейчас примыкают хвойные массивы, с восточной стороны это территория площадью 20 тысяч гектар Вешенск лесхозының 20 мең гектар ерҙе алып торған ҡарағайлыҡ. Көнбайыштан 15мең гектар Казанск лесхозына ҡараған урман.[2].
Антипов ҡарағайлығы дымды һаҡлай. Һыу әйләнешен көйләй һәм һаҡлай. Урындағы тәбиғәтте һаҡлауҙа, шулай уҡ, фәнни йәһәттән әһәмиәте бик ҙур.[3].
Һүрәтләмә
Һаҡланыусы биләмә Дубровский хуторынан көнсығыштараҡ,[1], вблизи хутора Антипов хуторы эргәһендә урынлашҡан.[2] Решетовка йылғаһының һул ярында, Вёшенская станцияһынан 15 километр алыҫлыҡта ята.[2].
Антипов ҡарағайлығы Шолохов территориаль бүлегенең Антипов урмансылығы кварталдарының береһен биләй.[1]. Айырыуса һаҡланыусы был тәбиғи биләмәнең хәле ҡәнәғәтләнерлек. Майҙаны — 23,3 гектар[3] Был Дондағы иң ҡарт ҡарағай ағастсрынан торған биләмә.[4].
Иҫкәрмәләр
- ↑ 1 2 3 4 Антиповский бор//ООПТ России
- ↑ 1 2 3 Донская казачья энциклопедия Владимира Сидорова: А-Б, Владимир Сергеевич Сидоров, Изд-во «Гефест», 1994 — Всего страниц: 511 — С. 232
- ↑ 1 2 Антиповский бор//Шолоховский район 2017 йылдың 14 июнь көнөндә архивланған.
- ↑ Вёшенский вестник, Выпуски 4-7, Ростиздат, 2004. — С. 8