Гутин Илья Львович

Илья Львович Гутин 1918 йылдың 2 декабрендә Могилев губернаһының^[1] Рогачев ҡалаһында тыуған.

1935—1941 йылдарҙа Ленинградта дин һәм атеизм тарихы музейында эшләй.

Бөйөк Ватан һуғышы йылдарында Ленинградты һаҡлаусылар сафында һуғыштарҙа ҡатнаша, яралана.

1943 йылда Өфөлә йәшәй, шунда 1945—1955 йылдарҙа Башҡорт АССР-ының Дәүләт тыуған яҡты өйрәнеү музейында рәссам булып эшләй, 1960—1970 йылдарҙа Башҡортостан художество-производство оҫтаханаларында эшләй.

1957 йылда К. А. Тимирязев исемендәге Башҡорт дәүләт педагогия институтының^[2] филология факультетын тамамлай.

Рәссамдың картиналары Өфөлә М. В. Нестеров исемендәге Башҡорт дәүләт художество музейында, шәхси коллекцияларҙа һаҡлана.

2014 йылдың 11 ноябрендә Өфөлә вафат була.

«Тракторист» (1973), «Доярка Анифа» (1977), «Портрет рабочего» (1978); «Блокадный Ленинград» (1975), «Вчера и сегодня» (1984), «1937 год» (1990), «Воспоминание» (1992).

Портреттары: «Девушка-башкирка» (1982), «Женский портрет» (1985).

Пейзаждары: «На даче» (1980), «Зимний пейзаж» (1984), «Золотая осень» (1991); «Старое и новое», «Зимой в Инорсе» (1986); Пейзажи-панорамы — «Окраина Уфы» (1980), «Село Аскарово» (1986).

График эштәре: «Портрет девушки» (1980), «Будущая мать» (1982), «Автопортрет» (1989).

Гутин Илья Львович — 1974 йылдарҙан алып художество күргәҙмәләрҙә ҡатнашыусы.

Өфөлә шәхси күргәҙмәләре (1990, 1996).

• Башҡортостан Республикаһының атҡаҙанған рәссамы (1995).
• 2-се (1945) һәм I дәрәжә (1985) Ватан һуғышы ордены.
• Жуков ордены (1997).
• Рәсәй Федерацияһының ауыл хужалығы секретариатының «Духовность, традиции, мастерство» алтын награда билдәһе (2010).